Eén momentje voor een bewuste keuze…

Leuk dat je een bezoekt brengt aan Clubprofiel! Wij maken gebruik van cookies om jouw bezoek aan Clubprofiel zo gebruiksvriendelijk en persoonlijk mogelijk te maken. Met behulp van deze cookies zijn wij onder andere in staat om de site te kunnen analyseren, het gebruiksgemak te verbeteren en jou de meest relevante informatie te kunnen tonen. Omdat grip op je online privacy belangrijk is, verzoeken wij je om kort de tijd te nemen voor een bewuste keuze.

Ga voor meer informatie naar onze cookieverklaring en privacyverklaring

De vrolijkheid van beweeggenieten

Ik was een zesjeskind op de lagere school. Verveeld keek ik vooral naar buiten. Zodra ik kon bewegen was ik opeens een ander kind. Vrolijkheid stroomde door mijn lijf. Ik herinner het me als een staat van ‘beweeggenieten’. Dankzij de pauzes hield ik het vol. Alleen met gym scoorde ik hoger dan een vijf of een zes.

Nu weet ik dat de intensiteit waarmee ik leefde in de gymlessen en bij sport me veel hebben gebracht aan leeropbrengsten; ruimtelijk inzicht, gevoel voor verhoudingen (fysiek en sociaal), gevoel voor mensen, mijn moeite met verliezen leren hanteren (een moeite die ik toen niet zag als de uiting van het feit dat ik blijkbaar veel meer ambitie had dan wat men in mij zag), samenwerken en organiseren. Tja, wat niet als het, om met Biesta te spreken, gaat om ‘mens worden in de wereld’. Dat is toch de belangrijkste opgave waar we voor staan bij ons werk met kinderen. 

Het zal in het licht van bovenstaande, niemand verbazen dat het boek ‘Pauze spelen’ mijn fantasie op hol doet slaan. Elke les vijf minuten beginnen met zo’n gek spel. En dan kinderen zelf daar weer varianten op laten maken. Of met collega’s afspreken wie welk spel het leukste vindt en dan de eerste vijf minuten van elke les van klas rouleren zodat in een week tijd iedere klas elke collega wel een of twee keer voor de klas heeft gehad. Maar goed dat ik geen schooldirecteur ben want  ik maakte er een georganiseerde chaos van. 

Maar toch…. Bewegen (dus sport, cultuur  en creatieve activiteiten) levert kinderen veel meer op dan we denken. En hoe  mooi zou het zijn als je er niet alleen voor staat om daar vorm of invulling aan te geven.. Sterker nog, je moet er ook zelf lol in hebben anders wordt het niks. En zowel voor kinderen als collega’s geldt; de een houdt meer van voetbal, de ander meer van cricket en een derde meer van toneel. Daarom pleit ik er voor dat elke school in zijn jaarplan ook een ‘beweegplan’ opneemt over hoe je als team (al is het maar met kleine stapjes en activiteiten) de vrolijkheid oogst die bewegen aan kinderen geeft. Dan hoef je er als docent ook niet alleen invulling aan te geven en zul je zien dat je op heel nieuwe ideeën komt, zoals het  structureel inzetten van ‘Pauze spelen’ of samenwerken met sportclubs om er verdieping aan te geven et cetera.

Ik ben voorzitter van de beweging voor kindcentra, scholen die structureel samenwerken met kinderopvang. Daar pleiten we voor een recht op buitenschoolse opvang voor elk kind. Dan kunnen scholen, samen met kinderopvang, structureel en substantieel invulling geven aan dagarrangementen met sport en cultuur als integraal onderdeel van het curriculum. Op veel plekken in het land blijkt die samenwerking van grote meerwaarde. Het mooie van ‘Pauze spelen’ is dat het op een laagdrempelige manier de lol van het beweeggenieten de school en het kindcentrum inbrengt.